Mons – Chimay – Mons

Het is 10 voor 5 als mijn wekker roept. Op automatische piloot druk ik de wekker af en het duurt even voor mijn hersenen registreren waarom ook weer ? Welke dag is het vandaag ? Juist 1 Mei, dag van de arbeid, maar ook dag van Mons Chimay Mons.

Met een delegatie van 9 Evervrienden rijden we rond 5.45 richting Mons. Ik ben een trage starter ‘s morgens, dus heb ik wat tijd nodig. In Mons rijden we een paar keer hopeloos de mist in door de vele eenrichtingsstraten vooralleer de start te vinden. Na de inschrijvingsformaliteiten en een sanitaire stop vertrekken we rond 7.30. Allen kozen we voor de grootste afstand, 205 km. Voor mij is dit mijn eerste deelname en parcourskennis is nul komma nul. Allemaal Evervrienden uit de E-ploeg, en ik als enige A-rijder (de E’s zijn beter) dus het tempo ligt meteen vrij hoog van bij de start, licht heuvelend al direct en door het hoge tempo en nog niet opgewarmd krijg ik al meteen het gevoel, amai als dit de ganse rit zo doorgaat ziet het er goed uit. Ik moet al meteen stevig vechten om dat tempo te houden bergop. Op de hellingen wordt het meteen duidelijk, ik ben niet de beste bergop, verre van zelfs, maar ook niet de minst goede, dus heb ik enige speelmarge. Er wordt echter niet echt gewacht op de hellingen en in de afdalingen of vlakke stukken is het alle zeilen bijzetten om terug aan te sluiten. Vlak na de eerste bevoorrading, een stevige klim en voltallig worden we op foto vereeuwigd. Hela, ik sta op de foto met de elite-riders. Goe bezig.

De klim naar het stuwmeer van Ry de Rome is verduiveld lastig en lang. De beste hebben ons dan al even achtergelaten, maar ik weet dat nog 2 Evervrienden achterkomen en bij de bevoorrading aan het stuwmeer, overigens een schitterend kader, loopt alles weer samen. Met Inge vertrek ik iets vroeger dan de rest langs de andere kant van de vallei terug ophoog. We kunnen nog lachen en vragen ons beiden af waarom ze boven gewoon geen brug konden maken. Het duurt niet lang of de kaarten worden opnieuw geschud, vijf voorop, 2 ergens tussenin, waaronder ikzelf en tenslotte nog 2 iets verder achterop. Tot de bevoorrading en het keerpunt in Chimay blijft de situatie onveranderd. Nog 80 km resten ons tot Mons. Intussen ook de delegatie De Roeve riders uit Geraardsbergen ontmoet die opteerde voor 155 parcours en dus een deel op hetzelfde traject zaten. Heel weinig recuperatie tijd, maar ik weet intussen dat binnen 30 km nog een laatste bevoorrading is. Vrij snel vinden de koppeltjes elkaar terug. De klim naar de laatste bevoorrading mag er anders ook wel wezen, en heel af en toe ben ik blij op sommige hellingen over een trippel te beschikken. Het geeft, voor mij toch, een iets comfortabeler gevoel tijdens de beklimmingen. Even voorbij de laatste bevoorradingen vliegen de Roeve boys ons voorbij, 3 maar, dus moeten er nog komen. Inderdaad even verder komen nog eens 3 voorbijgeraasd en ik spurt naar het wiel, gooi voor het eerst de grote plaat op en ga mee. Het duurt niet al te lang of we rapen 2 Evervrienden op, zo ver liggen we dus niet uit elkaar. Ik roep gauw iets en weg zijn we. Bergop, bergaf, en wind op kop. Ik weet dat ik dit geen 50 km kan volhouden maar eens zien hoever het lukt. Onze rit is immers 50 km langer geweest. Het lukt aardig, op het vlakke krijgen ze me er niet af, steile hellingen al evenmin, daar kunnen ze met hun kracht het verschil niet maken. Intussen is nog een andere Evervriend komen aansluiten. 6 kilometer achtervolgen om 300 meter dicht te rijden. Verduiveld sterk gereden. Maar dan komen we op een helling die niet stijl genoeg is en het verschil in kracht wordt dan duidelijk. Ik moet de rol lossen, maar ik zie dat het nog slechts 20 km is tot de finish in Mons. Het worden 20 lange kilometers, wind tegen en de benen hebben het duidelijk gehad nu. Ik krijg geen krampen, maar sneller dan 28 lukt echt niet meer. Nog even stoppen om het regenjasje aan te trekken. Eerste bui op 7 km van het einde, dat valt goed mee. En rustig rijden we Mons binnen. Net voor het einde komt Inge voor de 25-ste keer terug uit de achtergrond. Keer op keer herrijst ze uit de as, 10 keer plooien, buigen, barsten, maar nooit breken of opgeven. De feniks van de Evervrienden.

Ik ben blij dat het erop zit, 202 km op de teller, net geen 7.30 uur gefietst en 27,2 gemiddeld. 2600 hoogtemeters en meteen mijn eerste kennismaking met echte hellingen dit jaar. Even wennen, vooral het hoge tempo ben ik duidelijk nog niet gewoon.

Komende weken zal het veel rustiger worden, communiefeesten en verjaardagen, dus geen Doornik (Grinta Challenge) en Gouden Flandrien dit jaar, jammer maar helaas. Op die manier blijven er dus objectieven voor 2011.